مجید مجیدی از آن دسته کارگردان هایی است که هربار بخاطر نمونه های مشابه, نگرانم که شاید او هم خط سیر صعودی اش را در ذهنم منقطع کند و در جهت خلاف و رو به پایین حرکت کند. منظورم همان غافلگیری روح و روان است که عه! چرا؟ تو چرا؟ ولی نبوده و نشده. اضطراب بود و اضطراب و درد. در دنیایی که کودکانه هایش را به زور ربوده اند.