۱. آه ای زمانه ای که اسم ما را خیلی کوچک و کمرنگ در میان انبوه آدم ها بر روی تو نوشته اند ... آدم هایی که قرار است فرصت زندگی داشته باشند. و ظاهرا در تنها سیاره ای که حیات در آن جاریست. بلی, حیات جاریست اما حضور ما اندک. و پر است از جای خالی حضور آدم هایی که دیگر نیستند. آن ها که دیگر بر نمی گردند. همان ها که افسوسِ دوباره ندیدنشان همچون یک خط موازی تا ابدِ ما کِش می آید. هرچند نقاط تلاقی ما با آدم هایِ جدید بسیار است. چه اهمیت دارد خوب و بدِ آدم ها ... زندگی همین درکِ نبودن ها و نداشتن هاست. تو گمان نکن که نازیباست.

۲. سهراب سپهری