۱. گاهی فکر میکنم اگر آدمی بودم که بیشتر آدم بودم! یعنی می جنگیدم, در برابر خواسته هایم کوتاه نمی آمدم, در بحث و جدال ها صدایم بالاتر می رفت, خودم را ملزم به برآوردن خواسته های بقیه نمی کردم .... حتما در کنار آدم بودن بیشتر, خوشحال تر هم می بودم. و بعد وقتی تنها می ماندم از همان آدم ها, بخاطر دوری ها و فاصله ها حتی گریه هم می کردم! نه مثل این روزها که بعد از طی نیمی از عمرم, دلم برای کسی تنگ نمی شود و معتقدم فاصله باعث دوام رابطه هاست. بجای هر اعتراض و دفاع و توضیحی, همیشه بیشتر و بیشتر دور شده ام.

۲. در چند روز گذشته, فرصت دیدن داشتم اما کم بود. حالا دم غروبی نشستم یک فیلم تکراریِ چیپ می بینم و همین که کمپل می زند, بلند بلند با خودم حرف می زنم و شانه هایم را آرام می گیرم.

۳. صائب تبریزی