۱. یک زمانی در کتابی که دقیق یادم نیست خوانده بودم راز رسیدن, نوشتن است. چند تا از آرزوها و اهدافم را نوشتم و این نوشتن را چند بار تکرار کردم. نتیجه خاصی عایدم نشد جز اینکه هرچه بیشتر تلاش کنی, شاید ... ممکن است ... به مقصود برسی. اما آدم هایی که من را به یاد آرزوهایم می اندازند و یا باعث می شوند که دوباره از خودم بپرسم که هستم و چه می خواهم را ... دوست دارم.

۲. پشت یک ماشین نوشته بود هزاران چشم منتظرند تا از تو یک خطا سر بزند. همین. دنیا فقط جایی برای بهتر شدن است وگرنه دل در گرو دنیا داشتن, تو را آزرده و ناامید می کند.

۳. برایم مهم است که برای آنها که من را میشناسند دوست داشتنی باشم و سالها که گذشت در خاطرشان به نیکی مانده باشم. همین طور همه آنها را دوست داشته باشم.

۴. صائب تبریزی