نزدیک به ۶ ماه, با همه فراز و فرودهای زندگی, طول کشید تا تمامش کنم. گاهی صد صفحه و گاهی دو صفحه, اما امروز در غروبی که سکوت داشت و تنهایی و فراغت از دنیا, تمام شد. نمی دانم که آیا فقط برای من شکل کتاب ها اینگونه است که, یک پنجم آخرشان به سرعت و پر از تلاطم, می گذرد, یا نه, و این شیوه نگارش اکثر کتاب هاست؟! مطمئنم تا روزهای زیادی, آدم ها و مکالمات و اتفاقات این کتاب, دست از سر و ذهنم, بر نمی دارند. همانطور که حدود یک ماه پیش, تصور لحظه کشته شدن مصطفی, رهایم نمی کرد.